A A A

metoda

U wszystkich chorych wykonano:
1. Rutynowe badanie neurologiczne w pierwszej, trzeciej dobie i po 2 tygodniach
udaru. W ocenie neurologicznej zastosowano 50-punktową skalę ubytków neurologicznych (vide – aneks) stosowaną od lat w ośrodku. Punktacja dotyczy oceny przytomności, mowy, stanu emocjonalnego, orientacji, zaburzeń ruchowych i czucia, funkcji nerwów czaszkowych i zwieraczy. Większy stopień ubytku neurologicznego oceniany jest większą ilością punktów, których maksymalna suma wynosi 50. Brak ubytku neurologicznego oznacza 0 punktów. Ocenę w skali punktowej wykonywano przy przyjęciu chorego oraz w III i XIV dobie udaru. Za wynik leczenia w XIV dobie dobry uznawano poprawę w skali punktowej o ≥ 10 punktów, za wynik średni poprawę o 5-9 punktów, a za wynik zły – poprawę o mniej niż 5 punktów, brak poprawy lub pogorszenie stanu neurologicznego.
2. Rutynowe badanie internistyczne z pomiarem RR w pierwszej, trzeciej dobie i po 2 tygodniach udaru oraz badanie EKG w pierwszej dobie.
3. Badanie TK głowy w pierwszym dniu hospitalizacji i między 10-14 dniem choroby.
4. Badania krwi w pierwszej, trzeciej dobie udaru i po 2 tygodniach trwania choroby:
• koagulologiczne :
a) aktywność i zawartość inhibitorów fibrynolizy ( PAI, A2APL ) sprawdzono fotometrycznie metodą kinetyczną CTS ( Chromo Time System firmy Behring).W celu oznaczenia poziomu inhibitorów fibrynolizy pobierano zawsze o tej samej porze doby około 8.00 rano, do plastikowych probówek 4,5 ml krwi żylnej uzyskiwanej ze środkowej próbki krwi otrzymywanej bez zastosowania zacisku stazą. Krew mieszano z 0,5 ml 3,8% cytrynianu sodu. Następnie przy 3000 obrotów/min. w czasie 10 min. odwirowy-wano osocze, które przechowywano w temp. –200C nie dłużej niż 1 miesiąc bez rozmrażania. Bezpośrednio przed badaniem próbki osocza inkubowano w łaźni wodnej w temp. 370C przez 10-120 min. Oznaczanie stężenia A2APL i aktywności PAI metodą kinetyczną CTS opierano na zestawach oryginalnych odczynników chromogennych (Behring Diagnostika). CTS wykorzystuje 4-kanałowy skomputeryzowany fotometr Behring Chromotimer z lampą rtęciową. Przedział pomiarowy zawierał się w zakresie 365-578 nm długości fali światła. Dla inhibitorów fibrynolizy PAI i A2APL wartość referencyjna pomiaru była mierzona przy 405 nm w zakresie temp. 36,8-37,20C.
  W oznaczaniu stężenia A2APL ma zastosowanie fakt inaktywacji plazminy przez A2APL zawartą w badanej próbce osocza. Nadmiar plazminy stanowiącej katalizator jest wykrywany fotometrycznie wzrostem ekstynkcji przy długości fali 405 nm z reakcji barwnikowej substratu D-norwalilo-cykloheksyloalanilo-lizylo-p-nitroanilidu COHD-Nva-CHA-Lys-OH z wytworzeniem wolnej p-nitroaniliny. Norma stężenia A2APL w tej metodzie wynosi 80-120%.
  Oznaczanie aktywności PAI opiera się na fakcie inaktywacji urokinazy przez PAI zawarty w badanej próbce osocza. Nadmiar urokinazy powoduje przekształcenie plazminogenu w plazminę. Obecność A2APL inaktywuje się dodatkiem utleniacza – chlo-raminy T 1,8 g/l. Ostatecznie następuje automatyczny pomiar fotometrem wzrostu ekstynkcji przy długości fali 405 nm z reakcji barwnej identycznej jak przy oznaczaniu A2APL. Norma aktywności PAI w tej metodzie wynosi 0-3,5 U/ml [2]. Każdą pojedyńczą próbkę osocza z inhibitorem fibrynolizy rozdzielano do 2 kuwet, aby po niezależnych pomiarach uzyskane wartości uśrednić.
b) stężenie fibrynogenu na koagulometrze Fibrintimer 2 firmy Behring metodą turbidymetryczną (norma :1.8-3.5 g/l);
c) pomiar czasu lizy skrzepu frakcji euglobulinowej osocza (norma 2-4 godziny);
d) tFDP metodą lateksowa firmy Boehringer Ingelheim(norma do 10µgml);
e) zawartość (norma: 80-120%) i czas protrombinowy (norma :12-18 s);
f) czas trombinowy (norma :14-21 s);
g) czas koalinowo-kefalinowy (norma :22-35 s);
• biochemiczne: stężenia glukozy, białka, bilirubiny, kreatyniny w surowicy reakcjami kinetycznymi w automatycznym mierniku “Monarch” firmy IL oraz reakcją punktu końcowego w automatycznym mierniku “SMA” firmy Technicon.
• morfologiczne: hematokryt, hemoglobina, erytrocyty, leukocyty, trombocyty w automatycznym mierniku “Celltrag 11” firmy Nova.

  Dla oceny różnic w wartościach średnich zmiennych parametrycznych o rozkładzie normalnym stosowano test t Studenta (sprawdzając wcześniej jednorodność wariancji testem Fishera). W przypadku stwierdzenia niejednorodności wariancji stosowano test Satterthwaite’a. W ocenie danych o charakterze skokowym stosowano test U Manna-Whitneya i test Wilcoxona.W ocenie danych nieparametrycznych wykorzystywano test χ2. Wykonano analizę regresji i korelacji. Za znamienne statystycznie wartości uznawano te, które w testach istotności przyjmowały wartości p nie większe niż 0,05 [52,56].